Pojęcie: Abelard

W etyce A. podjął zagadnienie podstawy moralności czynów ludzkich. Dowodził, że czyn sam z siebie nie ma kwalifikacji moralnej, jego wartość wynika z intencji działającego człowieka. Intencję konfrontował z normą obiektywną, którą wg niego jest wola Boża wyrażona w prawie naturalnym. Podmiot działający winien starać się o trafne rozpoznanie tej normy w swoim sumieniu. Postępowanie wbrew temu, co człowiek poznaje jako powinne, jest czynem grzesznym, przyzwoleniem na zło, a tym samym okazywaniem pogardy Bogu.
A. opracował metodę dowodzenia teologicznego. Przez wprowadzenie doń reguł dialektyki dowartościował w interpretacji prawd wiary rolę ludzkiego rozumu, który ma zgłębiać sens wyrażających je słów i uzasadniać dane Objawienia. Metoda ta stała się hermeneutyką tradycji teol., której świadectwa miał badać rozum, kierując się w dyspucie regułami przedstawionymi w przedmowie do traktatu Tak i Nie (ok. 1121-1122, wyd. 1885, wyd. pol. 1969). W obszernym dziele pt. Theologia (w 3 zasadniczych jego wersjach wyd. 1885): Theologia Summi Boni (ok. 1119-1120), Teologia chrześcijańska (ok. 1122-1126, wyd. pol. 1970), Theologia Scholarium (ok. 1135-1139) A. starał się za pomocą metody dialektycznej oraz analogii wyjaśnić jedność natury Bożej i troistość Osób. Podawane przez A. uzasadnienia tajemnicy Trójcy Świętej i tłumaczenia relacji między Osobami Boskimi ściągnęły na niego oskarżenie o sabelianizm.
pozycjonowanie gdańsk - pomoc publiczna - akcesoria dla bibliotek